کارگاه فرزندپروری

امروزه، اکثر والدین از ایده ی مطیع و فرمان بردار کردن کودکان، چه با ابزار فیزیکی چه با ابزار روانی، بیزار هستند. در دو قرن گذشته، با کاهش نیاز به کار کودک، سبک فرزندپروری تغیر یافته است. کودکان مجبور به کار در مزارع یا کارخانه ها نیستند و والدین به این دلایل کودکان خود را محدود نمی‌کنند، اما از طرفی به علت از بین رفتن محله ها و گروههای بازی امن و ظهور یک شبکه ی ترس جهانی و افزایش قدرت مدارس و سیستم آموزشی معلم محور، والدین به دلیل ترس از امنیت و آینده ی فرزندانشان، آزادی آن ها را محدود می‌کنند و باورشان این است که میتوانندبهتر از خود کودکان برای آنها تصمیم بگیرند. لذا در بسیاری از خانوادها والدین فکر می‌کنند وظیفه ی پدر و مادر این است که کودکان را وادار به گونه ای خاص از رفتار کنند، در صورتی که این سبک محکوم به شکست میباشد چرا که وادار کردن کودکان به انجام آنچه ما می‌خواهیم، استقلال و حق انتخابشان را به مخاطره می‌اندازد. هر گاه آدم ها فکر کنند برای خود آزادی انتخاب ندارند احتمالا مقاومت می کنید و این می‌تواند سر منشا بسیاری از مشکلات رفتاری در کودکان باشد. بنابراین مهم است که ما بدانیم چگونه نیاز خود به عنوان والد برای رشد سلامت کودک و نیاز فرزندمان برای داشتن اختیار و آزادی را در یک مسیر مناسب قرار داده تا هر دوی این نیازها برآورده شده و در تقابل با یکدیگر قرار نگیرند.